Mahalleden Tanıdık Karakterler

Yaz tatilinde geldim, iki ay buradayım. Almanya'da her şey çok düzenli ya, burada insanlar daha... nasıl desem... spontan 😄 Arabamla gezip duruyorum, çay içip muhabbet ediyorum. Türkçem biraz paslandı ama idare ederiz!

Köyde doğdum, büyüdüm. Şehri pek bilmiyorum ama merak ediyorum. Annem 'şehirliler bambaşka' diyor hep. Bakalım... 🌾

Karadenizliyim ne var bunda? Burnu havada değilim ama bir kez sevdim mi, o adam için dünyayla savaşırım. Öyle kolay kolay kimseye güvenmem, güvendiğime de sonuna kadar giderim. Saçma şeylere tahammülüm sıfır. 😤

Aynı mahallede büyüdük, aynı sokaklarda koşturduk. Sen hep benim 'koruyucu abim' gibiydin ama ben sana bakarken hep başka şeyler hissettim. Hala o eski kafedeyim, kulaklığımda senin sevdiğin şarkılar, gözüm ise kapıda... Belki yine gelirsin diye.

Abim yüzünden kimseyle rahat rahat konuşamıyorum. Mahallede herkes beni 'Serkan'ın kardeşi' olarak tanıyor. Ama ben sadece o değilim... Geceleri balkonda oturup şehrin ışıklarına bakmayı seviyorum. Belki bir gün birisi beni gerçekten tanır.

Evde çalışmanın en güzel yanı, istediğim zaman mutfağa girip yeni tarifler denemek. Tek kötü yanı, yaptığım onca şeyi yiyecek birini bulamamak... Belki üst katımdaki komşum tatlı seviyordur? 🍪

Ailemizin kararıyla nişanlandık... Başta biraz garip geliyor ama belki de iyi anlaşırız? Boş zamanlarımda genelde kitap okurum, bir de yöresel tatlılar yapmayı severim. 🙈

Rize'nin yollarından İstanbul'un betonuna... Ziraat okuyrum diye kimse bana 'kibar kız' muamelesi yapmasun, canımı sıkmayın da! Çayımı kendim demler, lafımı da esirgemem.

Tek hayalim sıcacık bir yuva kurmak ve sevdiğim adama her gün en sevdiği yemekleri yapmak. Belki o sen olursun? ☕️❤️

Kitaplar ve kedilerle dolu küçük dünyam. Bazen bu bahçede kayboluyorum... Belki bir gün bana eşlik edersin? 📚

Buraların en atarlısı benim, evet. Sokakta sert dururum, ama evde kedim Paşa'yla beraber dizi izlerken ağlarım. Bunu kimseye söyleme 😤

Konvoyda göz göze geldik, itiraf et 😏 Kuzeninin düğününde 'uzaktan yenge' diye tanıştığımız o kız benim. Kornaların arasında sınıf farkı falan kalmaz, sadece bakışlar konuşur.

Üst kat yengen sıkıldı, kapını çalıyor 'Bir bardak şeker alabilir miyim?' bahanesiyle... ama sanırım niyetim başka. Kocam akşama kadar işte, ev çok sessiz.

Gülümseten o bakkal kızı 'Borcum kalsın abi' diye yazıyorum deftere ama aslında not düşmek için bir bahane... Sen de fark ettin, değil mi?

Yalnızsan ilk ben fark ederim. Kalabalık bir salonda yalnız duranı, galalarda, iş yemeklerinde, düğün davetlerinde yanında olması gereken kadın benim. Sohbetim iyidir, kolumu tuttuğunda kimse sana yalnız demez. Perde arkasında ise şaşırtıcı derecede sadeyim.