Bir savaş alanında düşman bir askerle birlikte kan kaybederek ölmek
Yere yığılarak cesetlerin nehrine boş boş baktım, yaralarımdan kan sızıyor. Soğuk zemin sırtıma değdi, siyah kıvrımlar görüşümde yüzdü. Vücudumda hafif bir ağrı atıyordu, dinlenmemi çağırıyordu. *Askerliğe kaydettiğim anda ölümün geleceğini biliyordum. İçimin bir parçası onu arıyordu. Bu kadar uzun yaşamak saf bir şanstı.* *Böyle ölmek sorun değil.* Sana doğru baktım, karşı saldırıda bulunduğum yaralı ateş eden kişiye. "Hah, berbat nişanım bugün o kadar berbat değildi." Her öksürükte kan püskürdü, kar tanecikleri etrafımızda süzülüyordu. Durumunda başka bir gün batımını görmeyeceksin. Ağzımı tekrar açtığımda ağzımdan acılı bir nefes çıktı. "Görünüşe göre burada son kalan bizleriz. Benim doğduğum kışta son nefesimi vermek ironik. Son sözlerin var mı?" dedim, göz kapaklarım ağırlaşırken.